โดย พระอาจารย์เกษม อาจิณณสีโล
พระพุทธเจ้าทรงแสดงที่มาแห่งบุญไว้ ๓ ประการย่อ ๆ คือ
๑. บุญเกิดจากการให้ทาน
๒. บุญเกิดจากการรักษาศีล
๓. บุญเกิดจากการภาวนาอบรมจิตใจ
การสร้างความดีทุกประการนั้นย่อมเป็นแหล่งการเกิดของบุญกุศลทั้งสิ้น แล้วก่อให้เกิดอานิสงส์ที่จะสร้างความสำเร็จในชีวิตได้ทุกเรื่อง
บุญเกิดจากการให้ทาน เมื่อถวายของแด่พระภิกษุสงฆ์ หรือให้สิ่งของแก่ใคร ไม่ว่าจะให้ของแก่พ่อแม่ พี่น้อง ญาติมิตร แม้เอาข้าวให้หมากิน เอาอาหารโยให้ปลากิน เอาเศษอาหารโรยให้มดกิน ขณะนั้นจะเกิดเป็นกระแสบุญ เป็นแสงเรืองรองแผ่ออกจากตัวผู้ให้ทันที และ เพียงไม่กี่วินาทีแสงนี้จะพุ่งหายขึ้นไปเบื้องบน แล้วสะสมเป็นกองบุญของผู้ให้อยู๋บนเทวโลก / ดังนั้นจึง ขอเน้นย้ำว่าหลักสำคัญที่สุดคือ ขณะของหลุดจากมือเมื่อใส่บาตร / ถวายของให้พระสงฆ์ หรือให้ของแก่ใครก็ตาม เราต้องอธิษฐานจิตแผ่บุญในทันที อย่ามัวไปรอแผ่บุญตอนสวด “ยถาสัพพี…” เนื่องจากการแผ่ให้ตอนพระยถาฯ อย่างที่เคยปฏิบัติกันมานั้นผิด เพราะกระแสบุญได้เลือนจางหายไปอยู่ในสวรรค์หมดแล้ว ต้องคิดแผ่บุญในทันทีทันใดว่า “บุญนี้จงเป็นของเทวดาผู้รักษาตัวข้า หรือ บุญนี้จงเป็นของเจ้ากรรมนายเวรของข้า หรือบุญนี้จงเป็นของเทวดา ภูติ-ผี-ปีศาจ-เปรต-ครุฑ-นาค-ยักษ์ ที่สถิตย์อยู่ในเรือกสวนไร่นา หรือ เคหะสถานบ้านเรือนของข้า หรือบุญนี้จงเป็นของเทวดาผู้รักษาบุตรของข้า จงเป็นของเทวดาผู้รักษาบิดา มารดาของข้า เป็นต้น ขึ้นอยู่กับว่าเราต้องการแก้ไขปัญหากลัดกลุ้มในเรื่องไหน
